Blog Archives

Winnend gedicht ‘Kom verder’

 

Er gebeurde veel tijdens de Open Dag van de Volksuniversiteit, Muziek- en Dansschool en Kunstuitleen in Amstelveen. Dat is de laatste keer dat ik deze drie organisaties opnoem, want vanaf die dag, 9 september, is de gezamenlijke naam bekend: Platform C.

Je kunt hier een uitvoerig verslag lezen van de onthulling en de rest van de feestelijke dag. Zelf was ik het meest betrokken bij de fusie-poeziewedstrijd ‘Kom verder’. De winnende gedichten staan op de nieuwe site van Platform C.

 

Nel ontvangt de eerste prijs uit handen van Matthijs den Hollander, stadsdichter van Amstelveen

 

Ik ben bijzonder trots op Nel, deelneemster aan de Poeziewerkplaats, die de eerste prijs won met haar gedicht ‘Kom verder’. In het juryrapport staat:

"In het winnende gedicht overstijgt de mens zichzelf op zeer poëtische wijze. 
Met beelden uit de natuur schildert de dichter verschillende houdingen om in 
het leven te staan: stilstaan, doorgaan en verder komen. Stilstaan bij verwelkende 
hemelsblauwe bloemen is een soort van sterven; een zachtgele vlinder vangen 
met een camera is een soort van blijven.  Maar je kunt nog verder komen door 
vanaf de top van een berg de vlakken in vele tinten zien en je te verwonderen. 
Voortgaan is een vorm van leven."

Lees nu haar prachtige gedicht.

Kom verder

Je kunt stilstaan
in een weide met hemelsblauwe bloemen
wachten totdat ze verwelken
het verdriet om voorbijgaan
vasthouden en koesteren
tot je langzaam verdwijnt
Stilstaan is een soort van sterven

Je kunt doorgaan
de scherpe randen van de rots trotseren
omhoog klauteren
vallen en weer opstaan
een zachtgele vlinder voorbij zien fladderen
het geluk vangen met de camera
Herinneren is een soort van blijven

Je kunt verderkomen
jezelf overstijgen, de top bereiken
zien hoe vlakken in vele tinten
zich verbinden tot een adembenemend vergezicht
zwijgen, voelen, verwonderen
Voortgaan is een vorm van leven

Nel Goudriaan
29 juli 2017

 

Pak aan! van de Poëziewerkplaats

 

Het was een vurige wens van me om een Poëziewerkplaats op te zetten. Het zou geen cursus zijn, maar een plek om intensief aan gedichten te werken. De Volksuniversiteit Amstelland bood me de gelegenheid en het lukte: elke maand kwam ik met een aantal serieuze dichters samen. We lazen bestaande, inspirerende gedichten en ik gaf ze elke steeds een nieuw stuk poëtisch gereedschap om te gebruiken. Na zorgvuldige feedback werden de gedichten herschreven. En wat ben ik trots op de resultaten!

Bijgaand gedicht van Shan Happé geeft een treffende beschrijving van poëtische arbeid.

Pak aan!

Ook al is de weerstand groot
ga zitten en schrijf
adem de woorden de lucht in
laat je gedachten erop los stormen
en als je niet kunt blijven zitten

Kijk dan naar buiten en ga
loop je benen uit je gat en kijk naar
de huizen van onwrikbaar steen
de witte lucht, de hoge bomen
zo kaal en armetierig, het hoofd leeg

En als je daarna weer naar huis gaat
ga je zitten en kijk je
naar de bladstille bomen, de stenen
met de getallen op de ets aan de muur
nauwkeurig gerangschikt, schaars gekleurd
als een zorgvuldig geconstrueerd raadsel

Pak dan je pen en begin, begin echt
met passen en meten, schaven en schuiven
van woorden en ideeën
in de juiste maatvoering van een
ogenschijnlijk geordend spel
als het lukt; misschien, ooit

Shan Happé
25 april 2017

 

De laatste strofe van dit gedicht is opgenomen in de brochure van de Volksuniversiteit. Een van de dichters, Vivian van Piggelen, maakte een uniek boekje met gedichten van deze eerste editie (er komen er meer!) van de Poëziewerkplaats. Ze gaf het mij in handen bij een Poëzieavond in het café van boekhandel Venstra. Het boekje is nergens te koop, maar in het komende jaar gaan we werken naar een uitgebreidere verzameling voor de verkoop. Houd de berichten van de Volksuniversiteit in de gaten. Er komt zelfs een dichtwedstrijd waarmee je een schrijfcursus kunt winnen!

 

Gedicht: balans


Balans

Ik ben zeven, of tien
misschien. Niemand
te zien, ik stap op
de voetbrede balk

Dit is het mooiste
kunstje dat ik ken.
Geen handstand of salto
geen sprong achterover
op de mat – nee ik schep

Buig mijn linkerknie
breng mijn rechtervoet
naast de balk. Ik schep
water met mijn voet

Een stap verder buig ik
mijn rechterknie, schep
water met mijn linkervoet
niet met mijn hand, niemand

te zien, ik loop sierlijk
golvend over de balk, ik buig
aan het einde voor het
applaus in mijn hoofd.

1 augustus 2016


Vrijheid is geen papegaai – gedicht


Vrijheid is geen papegaai

Vrijheid is geen papegaai
Die krijst, geen haai die bijt
Omdat hij moet, omdat de hele school
Het doet. Niet allemaal hetzelfde
Verenpak omdat het in de mode is
Dat is het niét.

Vrijheid is geen papegaai
Wat doe je als er niemand is
Die je vertelt wat je moet doen?
Wat doe je dan? Doe je dan iets?
Of doe je niets? Is vrijheid saai?

Vrijheid is geen papegaai
Het is een heel karwei, ik vind
Een vodje uit een kinderschrift
Er staat dat vrijheid voor iedereen
Iets anders is. Dat is het wél

Zeg mij nu na:
Vrijheid is geen papegaai.
Vrijheid is geen papegaai
Vrijheid is geen papegaai


Dit gedicht schreef ik speciaal voor de Dodenherdenking bij het monument op de Kamperfoelieweg in Amsterdam Noord. Het was fijn om aan deze herdenking deel te nemen. Er werden teksten voorgelezen en liederen gezongen. Aan de rand van het grasveld zaten zes voetballertjes. Ik hoorde hen nazeggen: ‘Vrijheid is geen papegaai.’ Later droegen zij samen een krans naar het monument.


Gedicht: Black Sky White – ik wil je huid voelen


Black Sky White – ik wil je huid voelen

Je bent kleiner dan in werkelijkheid, daardoor
Lijk je groter dan in werkelijkheid, mijn vingers
Missen je aanraking, mijn oog
Trekt naar een trechter, een mens
Verdwijnt

Maar je komt er wel uit hoor
Het is minder erg dan het lijkt. In zo’n gat
Verdwijnen we allemaal wel eens, ons lichaam
In de grond, zaad in de baarmoedermond
In een wormgat alsof je sterft

Van buitenaf lijkt het erger omdat een mens
Je hand weigert
Je komt er wel uit, hè?
De zwaartekracht zuigt harder

Van binnenuit lijkt het erger omdat die kracht
Harder trekt dan je wil. In de tussentijd
Doe je wat je kunt, blauw zien
En goud. In dat kader wil ik je huid voelen
Je moet gewoon aan iets leuks denken
Kijk maar: daarachter is de lucht wit

Het lijkt erger dan het is
Je komt er wel weer uit toch?
Toch?

En hoe ruik je eigenlijk?


Gepubliceerd in: De Vallei XXIII
De volledige publicatie staat hier als pdf.

Samenstelling Antoinette Sisto
V.u. François Vermeulen
Een Eigen-Zinnige uitgave oktober 2014
Beeldend werk: Els Brouwer


Op een feest – gedicht


Op een feest


Er kwamen mensen
Er was niemand
Om mee te praten
Er was muziek
Er was geen muziek
Om op te dansen
Er was eten
Er was geen voeding
Er was drank
Er was niets
Om op te drinken
Er werd gelachen
Er viel niets
Te lachen

We gingen naar huis
Het was mooi geweest


*Dit is een fictief feest, dus niemand hoeft zich aangesproken te voelen.


Nee zeggen – een gedicht


Nee zeggen

Tja, ik zou je graag helpen
Maar eigenlijk heb ik geen tijd
Ik moet nog boodschappen doen
Mag ik er even over nadenken
Heb je nog iemand anders
op het oog?

Een andere keer misschien
Ik ben bezig met de boekhouding
Het bed moet nog opgemaakt
De tuin winterklaar

Liever niet
Het is niet mijn sterkste kant
Niet mijn grootste hobby
Niet mijn specialisme, nee

Eh … nee?
Nee dank je
Nee hoor
Nee zeg, kom
Nee, zeg
Nee

Nee, nee en nog eens nee!
Heb je me niet verstaan?
Ik zei toch nee!


Met dank aan Frans Terken, een aardige man die bot nee kan zeggen


Naar zee – gedicht


strandkinderen 1


Naar zee

Op een winderig perron naar zee
verlangen, wedden dat die anders is
weg van het scherm, laat de kou
langs je vel vliegen, voeten afrollen
landen op steen en zand, wedden?

Aan de Geversweg staat
een kaartjesautomaat
voor onze kostbare natuur
denken dat je een specht hoort
klopt niet, is een helikopter
die pokpokpok zegt

Verdwuinen in de dalen door leugenachtige paddestoelen
die zwart op wit kilometers liegen dat hun hoed barst
maar ik zal verdomme dat zand tussen mijn tenen voelen

Aan zee is het verschrikkelijk
mooi. Zilver op de golven, wolken
mensen en schelpen verspreid
een enkele bakker, een baby speelt
met een vogelveer, wolken groeien
iedereen trekt iets aan en gaat terug

(wat ik hier heb weggelaten omdat het niet geschikt is om in een gedicht te vermelden en niemand dat wil lezen, wie leest er trouwens gedichten maar dat terzijde, zijn de roodgloeidend geschuurde binnendijen die een vrouw van gewicht krijgt als ze lang gaat lopen, zeker als ze zo dom is om in een rokje te verdwalen. De enige oplossing in mijn tas was labello, dat hielp even. Verder had ik goed voor mezelf gezorgd hoor, een flesje water, boterhammen en een banaan meegenomen)


Ik ben gek – gedicht



druppel waslijn

Ik ben gek
Mijn hersenpan is lek
Tussen twee zonnestralen
Ga ik pijpenstelen halen

Mensen rennen
Naar binnen
Schapen schuilen

Ik druip, op mijn knieen
Zie ik licht
Spattende fonteinen
Doorgestreepte struiken

Ja ik ben gek
Wie van druppels geniet
Verdient dat het giet




Verwerking des vaderlands – gedicht




Verwerking des vaderlands

Ik vind het nog te vers
voor woorden

De minister president ziet
Er persoonlijk op toe
Dat de daders gestraft worden

Nu al een gedicht
Columns
Een menigte meninkjes

Ik vind het nog te vers
Alle woorden zijn vals

We moeten leren
Zwijgen